Αίσθηση της αιωνίου ζωής

Έχουμε έναν τόσο πλούσιο Θεό, που έχει τόσο μεγάλη Χάρη, και όμως ζούμε τόσο φτωχά. Λυπούμαστε για το παραμικρό, αυτό είναι κατάντημα. Έπρεπε να είμαστε διαρκώς χαρούμενοι. Έπρεπε η ζωή μας να είναι διαρκώς μια καθημερινή έκπληξη. Δεν υπάρχει μέρα που να μην μας δίνη ο Θεός μια καινούρια αίσθηση της αιωνίου ζωής. 

Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ 

Πηγή: https://iconandlight.wordpress.com

Η συναίσθηση της αμαρτωλότητος-Αγ. Ισαάκ ο Σύρος

Αυτός που συναισθάνεται τις αμαρτίες του, είναι ανώτερος από εκείνον που ανασταίνει νεκρούς με τη προσευχή του μέσα στον κόσμο. Αυτός που στενάζει μια ώρα για τη ψυχή του, είναι ανώτερος από εκείνον που ωφελεί όλο τον κόσμο με την διδασκαλία του. Αυτός που αξιώθηκε να δει την πραγματική πνευματική του κατάσταση, είναι ανώτερος από εκείνον που αξιώθηκε να δει τους Αγγέλους. Γιατί αυτός βλέπει με τους νοερούς οφθαλμούς της ψυχής, ενώ εκείνος βλέπει με τους σωματικούς οφθαλμούς.

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

Οι θλίψεις και οι δοκιμασίες

Οι θλίψεις και οι δοκιμασίες δεν είναι αιτίες λύπης, αλλά καυχήσεως και χαράς. Άλλωστε, τις θλίψεις τις στέλνει ο Θεός με σοφία. Όπως ο κιθαριστής δεν τεντώνει πολύ τις χορδές της κιθάρας για να μην σπάσουν, ούτε όμως και τις χαλαρώνει πολύ, για να μη χάσουν την ηχητική τους απόδοση, έτσι και ο Θεός δεν μας αφήνει σε διαρκή ευτυχία, ούτε όμως και σε διαρκή θλίψη.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Ζωή μετανοίας!

Η καθημερινή αίτηση της συγχωρήσεως και η εκζήτηση του Θείου ελέους αποτελεί στοιχειώδες στοιχείο της χριστιανικής ζωής. Άλλωστε ολόκληρη η χριστιανική ζωή είναι ζωή μετανοίας: αρχίζει με τη συνειδητοποίηση της αποστάσεως που χωρίζει τον πιστό από τον Χριστό και ολοκληρώνεται με την ομοίωση προς αυτόν. 

π. Σωφρόνιος Γκουτζίνης

Οι όσιοι Παρθένιος και Ευμένιος της Ι.Μ. Κουδουμά

Μια μέρα ο όσιος Παρθένιος καθόταν μέσα σε μια βροχοσπηλιά δίπλα στη θάλασσα με ένα πνευματικό του παιδί., τον Γιώργη από τον Πλατανιά, και κουβέντιαζαν για ώρες κι εξομολογούνταν ο άνθρωπος ό,τι είχε μέσα στα βάθη της καρδιάς του στον Γέροντα, καρτερώντας να τον συμβουλέψει και να του φανερώσει του Θεού το θέλημα.
– Γέροντα, δίψασα, του είπε κάποια στιγμή ο προσκυνητής. Στέγνωσαν τα χείλη μου και νιώθω πάνω τους σαν να έχει πέσει όλο το αλάτι της θάλασσας. Τι κρίμα, Γέροντα, να μην έχει το μοναστήρι μια πηγή με ωραίο, γάργαρο νερό, είπε γνωρίζοντας το πρόβλημα της έλλειψης του νερού. Ο Κόφινας, που είναι πάνω από το μοναστήρι, μπορεί να είναι θεόρατο βουνό, μα είναι όλο πέτρα. Δεν είναι δασωμένο για να κρατάει το νερό και να τρέχουνε πηγές.
Ο όσιος Παρθένιος τον κοίταξε τότε χαμογελώντας και του λέει:
– Τι ζήτησες, ευλογημένε, με πίστη από τον Θεό και δεν σου το έδωσε;
Και βάζει το χέρι του στην τσέπη απ΄ το κοντόρασό του και βγάζει μια ξύλινη κούπα, που είχε μαζί του, και σκύβοντας τη γεμίζει θαλασσινό νερό. Κάνει πάνω της το σημείο του σταυρού και τη δίνει στον Γιώργη.
– Να, πιες, του λέει.
Παίρνει ο Γιώργης την ξύλινη κούπα και τη φέρνει δειλά στα χείλη του και γυρίζοντάς την τα βρέχει μια στάλα με το νερό. Τότε μεμιάς κατάλαβε πως τούτο το νερό ήταν γλυκό και είχε μια γεύση, που όμοιά της δεν είχε δοκιμάσει. Δίχως να τα χάσει με το θαύμα, δίνει μια στην κούπα και την αδειάζει στο διψασμένο λαρύγγι του κι ύστερα είχε και το΄λεγε πως τέτοιο νερό δεν είχε ξαναπιεί ποτέ στη ζωή του.

(Από το βιβλίο της Άννας Ιακώβου "Ήταν κάποτε παιδιά" των εκδόσεων "Αθως Παιδικά")

https://www.pemptousia.gr

Η αγάπη του Θεού!

Ο Θεός φανερώνει την μεγάλη του αγάπη για τον άνθρωπο στο πρόσωπο του Χριστού. Γίνεται άνθρωπος για να γίνουμε εμείς Θεοί. Έρχεται στην γη για να μπορούμε εμείς να πάμε στον ουρανό. Κοιτάει την γη μας για να κοιτάξουμε εμείς τον ουρανό που κουβαλάμε μέσα μας.

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος
Πηγή: http://plibyos.blogspot.com

Αββας Σισώης

Ένας αδελφός ρώτησε τον αββά Σισώη: «Τι να κάνω, αββά, γιατί έπεσα σε αμαρτία;». Του λέει ο γέροντας: «Σήκω πάλι». Λέει ο αδελφός «Σηκώθηκα και πάλι έπεσα». Λέει ο γέροντας: «Σήκω πάλι και πάλι». Και τότε είπε ο αδελφός: «Ως πότε;». Και λέει ο γέροντας: «Έως ότου να σε βρη ο θάνατος είτε στο αγαθό είτε στην πτώση. Δεν είναι γραμμένο όπου εύρω σε εκεί και κρινώ σε; Γιατί όπως βρεθεί ο άνθρωπος, έτσι και θα φύγει».

Ο πόνος-Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης

Ὁ πόνος μπορεῖ νά γίνει ἐφαλτήριο γιά τήν ἐκτίναξή μας ἀπό τή στείρα μετριότητα, τή μονότονη στασιμότητα, τό κουραστικό πνευματικό σημειωτόν, στή γνωριμία μέ τόν πραγματικό ἑαυτό μας, τίς δυνάμεις, τίς δυνατότητες, τίς ἀντοχές καί τά ὅριά μας. Νά δοῦμε τήν κρυμμένη ἄγνωστη διάστασή μας καί νά γίνουμε περισσότερο ἀληθινοί ἄνθρωποι καί χριστιανοί.

Μοναχός Μωυσής Ἁγιορείτης