Εις την Κοίμησην της Θεοτόκου

 

Ή Υπεραγία Παρθένος Μαρία υπήρξε άχραντος ναός του Σωτήρος και σ' αυτήν κατοίκησε το Άγιο Πνεύμα και από την αγιότατη μήτρα της έλαβε το ανθρώπινο σώμα ο Υιός του Θεού, ο Οποίος κατέβηκε από τους Ουρανούς. Γι' αυτό ο σωματικός της θάνατος δεν ήταν θάνατος αλλά Κοίμηση, δηλαδή ένα άμεσο πέρασμα από τη Βασιλεία του Θεού εντός της, στη Βασιλεία των Ουρανών και την αιώνια ζωή.
Να σκεφτόμαστε, αδελφοί και αδελφές μου, την μακάρια Κοίμηση της Υπεραγίας Παρθένου Μαρίας και να θυμόμαστε τα λόγια του Κυρίου μας Ιησού Χριστού: «Αμήν αμήν λέγω υμίν ότι ο τον λόγον μου ακούων και πιστεύων τω πέμψαντί με έχει ζωήν αιώνιον, και εις κρίσιν ουκ έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν» (Ίωάν. 5, 24). Να μάς αξιώσει ο Θεός να γευθούμε και εμείς οι αμαρτωλοί τη μεγάλη αυτή χαρά, με τη χάρη και τη φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ου η δόξα και το κράτος συν τω ανάρχω αυτού Πατρί και τω Παναγίω Αυτού Πνεύματι εις τους αιώνας. Αμήν.

ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΡΙΜΑΙΑΣ

Από το θάνατο στην κοίμηση

Μέρες κορονοϊού…

Μέρες Δεκαπενταυγούστου…

Απορία για το αύριο, σύγχυση κι ανασφάλεια, υποτίμηση ή υπερτίμηση της κατάστασης. Τελικά, πίσω από τις όποιες φοβίες κι ανησυχίες μας, κρυφά ή φανερά, κρύβεται ο σημαντικότερος φόβος, αυτός του θανάτου. Ποιος άλλος φόβος καλύπτει όλους τους άλλους;

Η μεγαλύτερη γιορτή της Μητέρας του Θεού είναι η Κοίμηση Της, δηλαδή ο θάνατός Της! Κι όμως, δεν ψάλλουμε μοιρολόγια και νεκρώσιμα τροπάρια, αλλά ύμνους και εγκώμια. Πανηγυρίζουμε, δε θρηνούμε. Γιορτάζουμε, δεν κλαίμε.

«Μετέστη προς την Ζωήν, μήτηρ υπάρχουσα της Ζωής». Πώς ήταν δυνατό να λιώσει στο χώμα, όπως όλα τα φθαρτά σώματα, Αυτή που κυοφόρησε την Αυτοζωή, τον Υιό και Λόγο του Θεού;

Κι έγινε ο θάνατός  Της, Κοίμηση, Μετάσταση, πηγή Ζωής. Μυστήριο, όντως, ακατάληπτο και απρόσιτο για όσους το προσεγγίζουν με την απαιτητική λογική, που δέχεται ό,τι αποδεικνύεται με τις αισθήσεις.

Κι έγινε η «Θεοτόκος και Μητέρα του Φωτός» Μάνα όλου του κόσμου που σκέπει, φροντίζει και συμπορεύεται με όλους, ό,τι και να ’ναι, όπως και να ’ναι. Γιατί αγαπά, ταπεινώνεται, προσφέρεται.

Όσο βαρύς κι αν είναι ο σταυρός....

Όσο βαρύς κι αν είναι ο σταυρός της δοκιμασίας, το ξύλο από το οποίο κατασκευάσθηκε, πάντοτε φυτρώνει στο έδαφος της καρδιάς! Μη φοβάστε. Κι αν γκρεμίζονται όλα γύρω σας, κι αν ισοπεδώνονται οι ναοί και τα μοναστήρια, μην αποκαρδιώνεστε! Μένει και θα μένει όρθιος ο ναός της ψυχής μας, τον οποίο κανείς δεν μπορεί να καταστρέψει, παρά μόνον εμείς οι ίδιοι! Θυσιαστήριο είναι η καρδιά μας. Πάνω της, με δάκρυα προσφέρουμε το μέγα μυστήριο της μετανοίας!

Ιερομάρτυς Σέργιος Μετσώφ

Όταν υπάρχει αγάπη...

 

Πόση μεγάλη αξία έχει η αγάπη, το ξέρουμε όταν ζούμε εν Κυρίω. Πόσο όμως είναι δύσκολο άμα εισχωρήσει ο εναντίος!... άμα αγαπάς τον συνάνθρωπο σου, όλα όσα κάμνει είναι καλά. Όταν δεν τον αγαπάς, τα πάθη του γίνονται ανυπόφορα, μεγαλοποιούνται. Άμα αγαπούμε τον εαυτό μας θ’ αγαπούμε και τον ‘άλλον, που είναι η σωτηρία μας. Όταν σκανδαλίζω ή βασανίζω τον άλλον, στην πραγματικότητα είναι τον εαυτό μου που ταλαιπωρώ. Κατόπιν συνεννοήσεως και εξηγήσεως όλα διορθώνονται. Η ψυχρότητα προκαλείται, γιατί δεν υπάρχει αγάπη. Άμα δεν πολυσυμπαθείς κάποιον, ότι κάμει είναι ενοχλητικό. Η αγάπη πάντα στέγει, ελπίζει, υπομένει. Όταν υπάρχει αγάπη δεν κρατούνται στην καρδιά οι δοκιμασίες και οι κακίες του συνανθρώπου μας.

 Γέροντας  Παναής της Λύσης

Πηγαίνοντας στον πνευματικό για εξομολόγηση...

 

Το σημαντικό, πηγαίνοντας στον πνευματικό για εξομολόγηση, δεν είναι η απαρίθμηση των αμαρτιών και παραπτωμάτων μας «δίκην ανάκρισης», αλλά η μέσα μας διάθεση ν’ αποκαλύψουμε τον εαυτό μας όπως είναι και να δεxτούμε τη θεραπεία του πνευματικού μ’ εμπιστοσύνη στον ίδιο και κυρίως στο Άγιο Πνεύμα που ενεργεί μυστικά στους «ταπεινούς τη καρδία» και χαρίζει τη χαρά και την Ειρήνη του Χριστού.

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους

Θεοδωρουπόλεως Γερμανός - Ένας ηγιασμένος ιεράρχης του Φαναρίου

Στις 10 Αυγούστου 2018 αναχώρησε για την αιωνιότητα ένας ηγιασμένος ιεράρχης της Εκκλησίας της Κωνσταντινου-πόλεως, ο μακαριστός Μητροπολίτης Θεοδωρουπόλεως Γερμανός. Ένας ολόφωτος πνευματικός φάρος, μία εξαίσια εκκλησιαστική φυσιογνωμία. Ήταν αρκετό να τον συναντήσεις μια φορά, για να θυμάσαι για πάντα αυτόν τον μικρόσωμο επίσκοπο με το παιδικό αλλά συνάμα λαμπερό και αγνό βλέμμα.

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1930 και λάμπρυνε με την πηγαία ταπεινοφροσύνη του και τις άλλες αρετές του την Μεγάλη τού Χριστού Εκκλησία για πολλές δεκαετίες. Χειροτονήθηκε διάκονος το 1953, πρεσβύτερος το 1966 και επίσκοπος το 1972.

Ένα μικρό αφιέρωμα στον μακαριστό ιεράρχη από τον Αρχιμανδρίτη του Οικουμενικού Θρόνου Χρυσόστομο Παπαδάκη.

«Ήταν η αθόρυβη και αγιοπρεπής σε όλα της παρουσία στο μαρτυρικό Φανάρι. Μυρίπνοο άνθος της μυστικής αγιοπατερικής αρετής. Πνοή του Αγίου Πνεύματος μέσα σε πολυπληθές, αλλογενές και αλλόθρησκο περιβάλλον της αγαπημένης Κωνσταντίνου Πόλεως. Και επειδή η θεία Χάρις όταν το θελήσει τίποτα δεν μπορεί να της σταθεί εμπόδιο, πληροφορούσε τις καρδιές και αυτών των αλλοθρήσκων Τούρκων για την αξία αυτής της φωτοφόρου ψυχής, η οποία κατοικούσε σ εκείνο το καχεκτικό από την άσκηση σώμα. Τον αγαπούσαν αληθινά και του εκδήλωναν βαθύ σεβασμό. Τον αποκαλούσαν «ΑΖΙΖ Γερμανό», δηλαδή άγιο Γερμανό.

Ο αληθινός χριστιανός - π. Ιουστίνος Πίρβου

Για τον αληθινό χριστιανό δεν έχει σημασία πότε θα έλθει ένας πόλεμος ή ένας διωγμός. Ο αληθινός χριστιανός είναι πάντα έτοιμος, προετοιμασμένος με αναμμένη τη λαμπάδα της ψυχής του, για να συναντήσει τον Ουράνιο Νυμφίο. Ο γνήσιος χριστιανός δεν ζει με φόβο και αγωνία για το πότε θα ξεσπάσει ένας πόλεμος ή πότε θα πέσει μια βόμβα στο κεφάλι του. Αναζητεί τρόπους να θυσιάζεται περισσότερο για τον πλησίον του και για τον θεό. Ο αληθινός χριστιανός αναζητεί μέσα του τη Βασιλεία των Ουρανών και δεν φοβάται τίποτε στην εφήμερη τούτη ζωή. Γι’ αυτόν, η λύπη είναι χαρά και ο Σταυρός είναι ανάσταση.

Ούτως ή άλλως, η ζωή μας είναι στα χέρια του θεού και μόνον Εκείνος γνωρίζει το τέλος του ανθρώπου. Επομένως, ας μην φοβόμαστε όταν ακούμε για πολέμους και άλλα φοβερά γεγονότα, διότι όλα αυτά πρέπει να συμβούν, όπως είπε ο Σωτήρας μας (πβ. Ματθ. 24,6 και Μαρκ. 13,7). Φόβο θα έπρεπε να έχουμε για το γεγονός ότι οι ψυχές μας δεν είναι έτοιμες να συναντήσουν τον Χριστό».

«Ζωή Θυσιαζόμενης Αγάπης» 

Γέρων Ιουστίνος Πίρβου-Εκδόσεις ΑΘΩΣ

Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ἡ σημερινὴ Δεσποτικὴ γιορτή μᾶς προκαλεῖ καί μᾶς προσκαλεῖ νὰ ἀνεβοῦμε στὸ ὄρος Κυρίου καὶ νὰ δοῦμε τὴν δόξα τοῦ Ἰησοῦ, νὰ δοῦμε τὴν λαμπρότητα τοῦ προσώπου Αὐτοῦ καὶ «νὰ εὑρεθῶμεν φωτοφανεῖς», «ἀλλοιωθέντες τὴν καλὴν ἀλλοίωσιν ἐκ τῆς τοῦ Χριστοῦ Μεταμορφώσεως».

Δὲν ὑπάρχει τροπάριο τῆς γιορτῆς ποὺ νὰ μὴν ἀντανακλᾶ τὸ Θεῖο φῶς μὲ τὸ ὁποῖο ἔλουσε ὁ Κύριος τοὺς τρεῖς ἐκ τῶν προκρίτων μαθητῶν· «Φῶς ἀναλλοίωτον Λόγε, Φωτὸς Πατρὸς ἀγεννήτου, ἐν τῷ φανέντι φωτί σου σήμερον ἐν Θαβωρίῳ. Φῶς εἴδομεν τὸν Πατέρα, φῶς καὶ τὸ Πνεῦμα, φωταγωγοῦν πᾶσαν κτίσιν».

Γιατί μεταμορφώθηκε ὁ Ἰησοῦς, ἀδελφοί; Τὸ Συναξάριο τῆς ἡμέρας μᾶς πληροφορεῖ σχετικά. Ὁ Κύριός μας πρὶν τὸ πάθος Του ἔλεγε στοὺς μαθητές Του γιά τὴν σύλληψή Του, τὰ πάθη καὶ τὴν Σταύρωσή Του, ἀκόμη δὲ καὶ γιὰ τοὺς διωγμοὺς κατὰ τῶν μαθητῶν Του καὶ τὸ μῖσος ποὺ θὰ εἰσέπρατταν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους. Γιὰ νὰ μὴν ἀπογοητευθοῦν λοιπόν, βλέποντας ὅλα αὐτὰ νὰ ἐπαληθεύωνται, καὶ ἐγκαταλείψουν τὸ ἔργο τους, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ κρατήσουν βέβαιη καὶ σταθερὴ τὴν ἐλπίδα σ᾿ ὅσα οὐράνια τοὺς ὑποσχέθηκε, μεταμορφώθηκε καὶ τοὺς ἔδειξε τὴν δόξα Του, ὅση βέβαια μποροῦσαν νὰ δοῦν, καὶ ἐπείσθηκαν. Βεβαιώθηκαν ὅτι ἡ δόξα Του δὲν θὰ Τὸν ἐγκαταλείψη, ἀλλὰ μὲ αὐτὴν καὶ πάλι θὰ ἔλθη «κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς».

Αδελφοί μου, μην διχαζόμαστε για τις μάσκες!

Όσοι δεν θέλουμε ας μην τις βάλουμε, αλλά ας μην κρίνουμε κι όσους φοβούνται, γιατί δεν τους οικοδομούμε με το να τους λέμε ότι είναι αίρεση ή ότι είναι μεγάλη αμαρτία. Ας μιλήσουν με τον πνευματικό τους για το θέμα. Μην κάνουμε το χατίρι του διαβόλου να διαπληκτιζόμαστε και να χωριζόμαστε σε στρατόπεδα. Ας κάνουμε πιο πολύ προσευχή, γιατί έρχονται δύσκολα και πρέπει να είμαστε όλοι ενωμένοι. Προσοχή, αδελφοί μου! Εύχεσθε και υπέρ ημών. 

Με αγάπη και πόνο ψυχής
Πατήρ Γεώργιος Σχοινάς 

Το χαμόγελο είναι μια προσευχή....

Από 1η Αυγούστου μπαίνουμε σε μια πανέμορφη περίοδο, νηστείας, προσευχής και περισσότερης μετοχής στην Θεία Λειτουργία. Όλα αυτά με κέντρο ένα λατρεμένο γυναικείο και μητρικό πρόσωπο, εκείνο της Παναγίας μας. Πόση αγάπη έχουμε πάρει και πόσο αγάπη νιώθουμε ότι πρέπει να της δώσουμε ως ένα τεράστιο ευχαριστώ για όλα. Γι’ αυτά που ξέρουμε ότι μας πρόσφερε και συνεχίζει να μας προσφέρει μα ιδιαιτέρως για όλα εκείνα που δεν τα γνωρίζουμε και πιστέψτε με είναι τόσο πολλά. Μεγάλη η προστασία της…
    Της το χρωστάμε αυτό το ευχαριστώ, ψυχή και σώματι. Στο ευχαριστώ να μετέχουμε ολόκληροι ως υπάρξεις Να είναι εμποτισμένος ο όλος ο εαυτός μας στην ευχαριστία. Ψυχή και σώματι. Να διαβάζουμε την παράκληση της και να κάνουμε μετάνοιες. Να συμμετέχει και το σώμα μας σε αυτή την ένδειξη αγάπης και δοξολογίας προς τον Θεό και την Παναγία μας….
    Και να προσέξουμε τα εξής: όχι επειδή θα σταματήσουμε να τρώμε κρέας να αρχίσουμε να «τρώμε» τους συνανθρώπους μας. Προσοχή στην κατάκριση. Λίγα λόγια, πολλά χαμόγελα. Ούτε να τρώμε πολύ. Λίγο φαγητό, όχι πολλά πολλά. Να σηκωνόμαστε από το τραπέζι δίχως να νιώθουμε φουσκωμένοι και γεμάτοι. Να μένει μια αίσθηση «πείνας» έτσι ώστε να ζητάμε να μας χορτάσει ο Θεός. Δεν αλλάζουμε φαγητά στο τσικάλι. Νηστεύουμε. Άλλο πράγμα αλλάζω διατροφή, και αντί κρέας τρώω καραβίδες και ότι σόγια έχει εναπομείνει στον πλανήτη, κι άλλο νηστεύω, που σημαίνει άσκηση και στέρηση. Πεινάμε δηλαδή λιγάκι.
    Και να μην ξεχνάμε ότι κάνουμε, μα προσευχή είναι αυτή, νηστεία είναι, ότι τέλος πάντων άσκηση κι αν είναι, να χαμογελάμε. Μην είμαστε μέσα στην θλίψη και την μιζέρια, στην κακομοιριά και την γκρίνια. Εάν είναι να νηστεύεις κι από τα νεύρα σου να δέρνεις όλο το κόσμο, άστο καλύτερα. Το χαμόγελο δείχνει ότι χαίρεσαι αυτό που κάνεις, ότι ο Θεός αναπαύεται σε αυτά που πράττεις.

Το χαμόγελο είναι μια προσευχή που κάνει το σώμα μας όταν χαίρεται η ψυχή μας. Είναι μια πράξη βαθιά πνευματική μέσα σε ένα κόσμο που κάνει τα πάντα για να μας λυπήσει.

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος

http://plibyos.blogspot.com/

Η αγάπη-π. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Η αγάπη αποσκοπεί στο να μπορεί ο ένας να δίνη χαρά στον άλλον· να στερούμαι εγώ εκουσίως, για να έχει περισσότερα ο άλλος· να θυσιάζω τον εαυτό μου, για να νοιώθει ο άλλος άνετα, να νιώθει ασφάλεια στην ζωή.

Αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Ο Αύγουστος είναι ο μήνας της Παναγίας!

Ο Αύγουστος είναι ο μήνας της Παναγίας! Μαζί με τη νηστεία που ξεκινά την 1η Αυγούστου, ξεκινούν και οι παρακλήσεις προς την Υπεραγία Θεοτόκο, τη στοργική μητέρα όλων των Χριστιανών. Η νηστεία και οι παρακλήσεις μας προετοιμάζουν για την μεγάλη γιορτή της Κοίμησης της Παναγίας.
Κάθε απόγευμα τελείται στους ναούς η ακολουθία του παρακλητικού κανόνος. Υπάρχει ο Μικρός και ο Μεγάλος Παρακλητικός Κανών προς την Υπεραγία Θεοτόκο, η μικρή, δηλαδή, και η μεγάλη παράκληση, όπως είναι γνωστές. Πρόκειται για δύο διαφορετικές ακολουθίες, με πολλά κοινά τροπάρια κι ευχές μεταξύ τους.
Δεν τελείται παράκληση την παραμονή της εορτής της Κοίμησης της Θεοτόκου, την παραμονή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος καθώς και τα Σάββατα.
Η παράκληση προς την Παναγία περιλαμβάνει υπέροχα τροπάρια στα οποία περιέχονται επικλήσεις, δεήσεις και ικεσίες προς την Υπεραγία Θεοτόκο να συνδράμει τους πιστούς στους καιρούς των πειρασμών, των πόνων, των θλίψεων και των κάθε είδους δοκιμασιών. Ακόμη, ζητούμε από την Παναγία να μας ελευθερώσει από τα πάθη μας και από τους κινδύνους της καθημερινής ζωής. Με τις δεήσεις μας, την παρακαλούμε να μας ενισχύσει στις καθημερινές μας δυσκολίες και να μας ελευθερώσει από τις θλίψεις και τις ασθένειες που μας ταλαιπωρούν.

Και σε μεσίτριαν έχω,
προς τον φιλάνθρωπον Θεόν,
μη μου ελέγξη τας πράξεις,
ενώπιον των Αγγέλων,
παρακαλώ σε, Παρθένε,
βοήθησόν μοι εν τάχει ...

Πηγή: https://mountathos-eshop.com/